Londra metrosunun büyük bir hayranı değilim. Yani, kim sever ki zaten?

Gürültülü, sıkışık, kokulu ve başka bir yerde olmak isteyen mutsuz insanlarla dolu. Bununla birlikte, etkili bir seyahat yöntemi, bu yüzden yakın zamanda Çin Büyükelçiliği'ni ziyaret etmek için Londra'ya yaptığım bir seyahatte, kendimi kalabalık Kuzey Hattı'nda sıkışmış bir koltuğa sıkışmış buldum. Duraklardan birinde kapılar açıldı ve yaklaşık 30 çocuktan oluşan büyük bir grup vagona doluştu. Bunlar muhtemelen 6 veya 7 yaşlarında küçük çocuklardı ve hepsi St. Paul Katedrali'ni ziyaret etmek için okul gezisine çıkmışlardı. Ne oldu? Kaos başladı. Bu 30 kadar çocuk vagonu ele geçirdi, gevezelik ettiler, bağırdılar, bana çarptılar ve hatta üzerime tırmandılar! Ayak bileklerine bakan çocuklarla ilgilenmekle görevli beş yorgun görünümlü öğretmen vardı ve ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlardı. Çocuklara bana biraz yer açmalarını söylediler ama çocuklar dinlemedi.

Şimdi, sinirlenebilirdim. Hatta ilk başta içimden sinirlendim de. Ama sonra farklı bir yaklaşım benimsedim. Etkileşime girmeye başladım. 

Onları azarlamak ya da sinirlenmek yerine, onlarla etkileşime geçmeye başladım. Nereye gittiklerini, kaç yaşında olduklarını, öğle yemeklerinde ne olduğunu sordum… Ve onlar da zıplamayı bırakıp sakin bir şekilde oturup dinlemeye başladılar ve o andan itibaren hepimiz çok güzel bir yolculuk geçirdik. 

Çocuklarımın bu kadar küçük olduğu zamanların üzerinden çok uzun zaman geçti, ama bu beni geçmişe götürdü. Çünkü çocuklar olaylara farklı bakıyorlar. Alışılmışın dışında düşünüyorlar. Çok dokunsal, anı yaşayan bir dünyada yaşıyorlar. Ve eğer dinlemeye istekli olursak onlardan çok şey öğrenebiliriz. 

Bence bu durum hayatın ve iş hayatının her alanında aynı. Kaç kez öfkeye kapıldınız, varsayımlarda bulundunuz veya önce tartışmaya girmeden ve soru sormadan bir şeye sinirlendiniz? Kendi duygularınıza, fikirlerinize, görüşlerinize ve bakış açılarınıza çok fazla takılıp kaldığınız için kaç kez öğrenme fırsatını kaçırdınız? 

İş dünyasında "uzman" olmaya, her şeyi bilmeye ve her şeyi çözmüş olmaya zorlanıyoruz. Ama aslında öğrenme asla durmamalı. Ve bazen en inanılmaz şeyleri, öğrenmeyi en az beklediğimiz insanlardan öğreniyoruz.  

Öyleyse, bir dahaki sefere sizi sinirlendirebilecek bir durumla karşılaştığınızda, farklı bir yaklaşım benimseyin. Kendinize "Buradan ne öğrenebilirim?" diye sorun. Sorular sorun. Mevcut düşünce yapınızın veya bakış açınızın dışına çıkın ve dünyanızın nasıl değişmeye başladığını görün.

Peki ya sen?

Son zamanlarda ilginç öğrenme anlarınız oldu mu? Bunları duymayı çok isterim…