Hiç "24 Hours in A&E" programını izlediniz mi?

Bunlardan birinde beş dakika izlemeniz gerekiyor... ve farkına bile varmadan bir saattir izliyorsunuz, kulübesinin çatısını tamir etmeye çalışırken merdivenden düşen zavallı bir adamın hikayesine tamamen kapılmışsınız. Biz İngilizler gerçeklik televizyonunu çok severiz, değil mi? Bake Off, Strictly, hatta tanışmadan evlendikleri o saçma program bile.

Neyse, geçen hafta kendi yaşadığım bir olayı yaşadım. Merak etmeyin, şimdi iyiyim ve acıma beklemiyorum, sadece hikayeyi anlatıyorum… Şimdi, burada ücretsiz sağlık hizmetimiz olduğu için çok şanslıyız ve bunun için çok minnettarım… ama hızlı sağlık hizmetiyle tanınmıyoruz – acil servise her gidiş uzun bir bekleme süresi ve saatteki dakikaları sayarak geçen çok zaman anlamına geliyor. Bu yüzden buna hazırlıklıydım. Telefonumu, dizüstü bilgisayarımı, Kindle'ımı paketledim… bekleme süresini en iyi şekilde değerlendirip birkaç şeye yetişebileceğimi düşündüm. Belki e-postalar, biraz okuma. Ama sonunda, onları bile elime almadım… 

Anlayacağınız, sonunda insanları izlemekle meşgul oldum – ve ne gösteriydi ama! Sarhoş adamlar sendeleyerek içeri giriyordu. Biri scooter kazası hakkında bağırıyordu. Bir genç, ayak bileğini asla olmaması gereken bir yöne doğru sarkıtmıştı. Başka bir adam da kafasından kan fışkırarak içeri girdi… Ama tüm bu gürültü ve kaosun arasında, bir şey gerçekten dikkat çekiyordu. Personel. Panik yapmadılar. Sakinliklerini kaybetmediler. Sadece işlerine devam ettiler – sakin, kendinden emin, aklı başında. Hiçbir oyalanma yoktu. Herkes ne yaptığını, nerede olması gerektiğini ve sırada ne olması gerektiğini biliyordu. Her şey hızlı ilerliyordu, ama bir şekilde yine de organizeydi. Bunun onların ilk deneyimi olmadığını anlayabiliyordunuz.

Evet, neredeyse 8 saat acil serviste kaldım, ama bu, süreçlerinden veya ekip başarısızlığından değil, işleme aldıkları insan sayısının çokluğundan kaynaklanıyordu. Sistemler kusursuzdu. İletişim mükemmeldi. Ve ekip çalışması? Beni gerçekten etkileyen kısım buydu. Herkes birlikte, sakin, kolektif ve kapıdan ne girerse girsin tamamen sakin bir şekilde çalışıyordu. 

Bu beni düşündürdü – dünyanızda her şey ters gittiğinde ne oluyor? Baskı arttığında ve işler planlandığı gibi gitmediğinde, ekibiniz sakin kalıp devam edebiliyor mu? Doğru kişiler doğru yerlerde mi, yoksa her şey karmakarışık mı? Ve daha da önemlisi, işler ters gittiğinde herkes "iyi"nin neye benzediğini biliyor mu? Çünkü dürüst olalım – her şey yolunda giderken herkes sakin kalabilir. Ama baskı arttığında? İşte o zaman insanların – ve ekiplerin – gerçekte neyden yapıldığını görüyorsunuz.

Peki, sizin ekibiniz bu kaosla nasıl başa çıkıyor? Düşüncelerinizi duymayı çok isterim…