วันก่อนฉันคุยกับเพื่อนคนหนึ่งที่กำลังจะอายุครบ 40 ปีแล้ว.
เธอหัวเราะแล้วพูดว่า “แชด… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันแค่ใจแข็งขึ้นตามอายุ… หรือว่าคนเราต่างหากที่ไร้ความสามารถมากขึ้น”
ฉันบอกเธอว่ามันอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง (ถึงแม้ว่าจากประสบการณ์ของฉัน ช่วงอายุสี่สิบเป็นช่วงที่เรดาร์จับเรื่องไร้สาระของเราทำงานได้อย่างเต็มที่) แต่แล้วฉันก็คิดดูอีกที บางทีอาจไม่ใช่ว่าผู้คนเสียสติไปอย่างกะทันหัน บางทีอาจเป็นเพราะเครื่องมือที่เราใช้ต่างหาก ลองคิดดูสิ – ด้วย AI ในปัจจุบัน คุณไม่จำเป็นต้องจำอะไรเลย คุณไม่ต้องคิดวิเคราะห์ วางแผนล่วงหน้า หรือแม้แต่คิด... แค่คำถามสั้นๆ ครั้งเดียว คุณก็จะได้คำตอบแล้ว มันยอดเยี่ยมในหลายๆ ด้าน มันช่วยประหยัดเวลา มันช่วยให้ตัดสินใจได้เร็วขึ้น และมันทำให้คุณเข้าถึงความรู้ที่คุณไม่เคยค้นพบได้ด้วยตัวเอง.
แต่ปัญหาคือ ยิ่งเรามอบหมายความคิดให้คนอื่นมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเองน้อยลงเท่านั้น และเมื่อเวลาผ่านไป มันจะส่งผลเสีย มีการวิจัยที่แสดงให้เห็นว่า เมื่อเรามอบหมายความพยายามทางจิตใจให้ผู้อื่นมากเกินไป สมองจะเริ่มเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ เส้นทางและการเชื่อมต่อที่คุณใช้น้อยลงจะอ่อนแอลง เหมือนกับกล้ามเนื้อ – ถ้าหยุดใช้ มันก็จะค่อยๆ หดตัวลง… และนั่นอาจอธิบายได้ว่าทำไมหลายคนจึงดูเหมือนไม่สามารถแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้ หากทุกคำถาม ความคิด หรือการตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ ถูกมอบหมายให้เครื่องจักร เราก็จะไม่สร้างความยืดหยุ่นหรือความคิดสร้างสรรค์ที่มาจากการต่อสู้กับปัญหาจนกว่าเราจะแก้ไขได้ มันคล้ายกับตอนที่ระบบนำทาง GPS ออกมาใหม่ๆ มันยอดเยี่ยม… จนกระทั่งสัญญาณขาดหาย และทันใดนั้นคุณก็ไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน หรือจะกลับบ้านได้อย่างไร เพราะคุณหยุดให้ความสนใจกับถนนไปแล้ว.
การขนส่งสินค้าก็ไม่ต่างกัน เทคโนโลยีนั้นน่าทึ่งมาก – มันติดตามตู้คอนเทนเนอร์ทั่วโลกแบบเรียลไทม์ คาดการณ์เวลาถึงที่หมาย แจ้งเตือนความล่าช้า… แต่ถ้าหากระบบนั้นล่ม และคุณไม่รู้วิธีโทรศัพท์ ติดต่อท่าเรือ หรือติดตามคนขับด้วยตนเอง คุณก็ทำอะไรไม่ได้เลย…
ดังนั้นบทเรียนจากเรื่องนี้คืออะไร? AI เป็นเพียงเครื่องมือ ไม่ใช่สิ่งที่จะมาแทนที่การคิด ใช้มันเพื่อเสริมสร้างทักษะของคุณ ไม่ใช่ใช้มันเพื่อทดแทน เพราะเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น – และมันจะต้องเกิดขึ้น – สมองของคุณนั่นแหละที่จะช่วยคุณให้พ้นจากปัญหาได้.
แล้วคุณคิดอย่างไร – ปัญญาประดิษฐ์ทำให้เราฉลาดขึ้นด้วยการให้เวลาเราคิดมากขึ้น... หรือค่อยๆ ทำให้เราไร้ความสามารถมากขึ้นด้วยการคิดแทนเรา?
ฉันอยากฟังความคิดเห็นของคุณ..